δάκρυ.

Ούτε που ξέρω τι είναι αυτό που με κάνει να γυρνάω που και που σε αυτό το blog…

Ούτε που ξέρω γιατί αυτό το blog συνεχίζει να δέχεται επισκέψεις…

281 μέρες μετά το τελευταίο post. Και πάλι με βρεγμένα μάτια. Και δεν έχω ιδέα του τι θα γράψω.

Έχουν αλλάξει τόσα πολλά… Άραγε τόσο κρατάει μια δική μου αιωνιότητα; 281 μέρες.

Αυτή η αλλαγή, που πάντα με συνάρπαζε. Και μετά… Αυτός ο φόβος. Όταν όλα έχουν αλλάξει και η δική σου πυξίδα σε προσανατολίζει με βάση τις συντεταγμένες ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια. Κι εσύ δεν μπορείς να την διορθώσεις. Όχι πια. Όχι μόνος.

Ένας κόμπος στο στέρνο. Ένα δάκρυ που στέγνωσε πριν προλάβει να διασχίσει όλο το μάγουλο. Κι ένα άλλο που ετοιμάζεται να βρέξει ξανά το πρόσωπο… Μια καρδιά που χτυπάει τόσο δυνατά. Θαρρείς πως θα σπάσει. Κι ένα μυαλό που δεν μπορεί πια να σκεφτεί. Δεν ξέρει πια τι να σκεφτεί…

Ένα δάκρυ. Γιατί οι άνθρωποι τα δικά μου παραμύθια τα φοβούνται…

Advertisements

~ από cripple στο Ιανουαρίου 3, 2010.

3 Σχόλια to “δάκρυ.”

  1. χάρηκα που άνοιξα τον reader και βρήκα post σου μετά από καιρό, αλλά αυτό που διάβασα με πάγωσε.
    θα ήθελα να σου πω απλά μια καλή χρονιά σαν τα παραμύθια που δεν φοβάσαι να τα δεις, να τα ακούσεις, να τα ζήσεις..
    κι ας έχουν αυτά τουλάχιστον πάντα καλό τέλος..

  2. τα δικά σου παραμύθια μην τα φοβάσαι. και αλήθειες να τα κάνεις. και σαν τους χαμογελάς θα τα χαμογελούν και οι άνθρωποι γύρω σου.
    καλή σου χρονιά. καλύτερή σου χρονιά. πάντα με υγεία. με χαμόγελα αληθινά. με φόβους χωρίς.

  3. > tovene

    Άγνοια κινδύνου; Αφέλεια; Άρνηση να βάλλω όρια σε συναισθήματα, σε όνειρα, σε..; Δεν ξέρω τι απ’ όλα. Αλλά ξέρεις, εγώ πιστεύω στα παραμύθια. Και τα κυνηγώ. Και αναζητώ. Εκείνο το χέρι που θα κρατήσει το δικό μου έχοντας πιστέψει στο ίδιο παραμύθι. Και θα γίνει το παραμύθι… ζωή. Παραμυθένια. Και κάποιες φορές δακρύζω. Και κάποιες άλλες χαμογελώ. Κι όταν δακρύζω νιώθω αληθινός. Κι όταν χαμογελώ νιώθω ζωντανός.

    Καλή χρονιά. Παραμυθένια.

    > basnia

    Γιατί κάθε που πεθαίνει ένας φόβος γεννιέται ένα χαμόγελο. Αληθινό. Όσο κι ο φόβος που το γέννησε.

    Να ξεπηδούν χαμόγελα. Να στολίζουν κάθε σου βήμα σε μια χρονιά σου χρωματιστή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: