έλ, όου, βί, ί.

Ναι, έτσι ακριβώς είναι. Σαν να πέφτεις συνέχεια από μια ταράτσα και να μην πεθαίνεις ποτέ. Πάντα όμως κάτι χάνεις, ένα σπασμένο χέρι, ένα σπασμένο πόδι…

Ξέρεις, εγώ ένιωθα να πεθαίνει… Το έβλεπα να γλυστράει μέσα από τα χέρια μας. Και το έβλεπες κι εσύ. Ξέρεις, εγώ είμαι σίγουρος. Ότι το έβλεπες κι εσύ. Το ήξερες, ίσως κάποιες φορές να έκλεινες τα μάτια γιατί δεν ήθελες να βλέπεις… Αλλά το ήξερες. Είμαι σίγουρος ότι το ήξερες. Τα έκλεινες;

Και ξέρεις. Εγώ δεν ήθελα να πεθάνει. Γι’ αυτό τράβηξα το καλώδιο….

Το σκότωσα;

Ξέρεις, ακόμη κι αν το σκότωσα… Ξέρεις… εγώ απλά δεν ήθελα να… πεθάνει.

Μην αμφιβάλλεις. Ποτέ. Ξέρεις, εγώ το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου. Να, ξέρεις… Πως αν ποτέ εμείς… ξέρεις… Εγώ το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου. Ότι δεν αμφιβάλλω… ποτέ.

Απλά μερικές φορές, να… δεν ξέρω. Είναι, δεν ξέρω, να… σαν να ξεχνάω… Και τότε κλείνω τα μάτια… Και

Τα πόδια σου πάνω στα δικά μου. Το κάθε βήμα μου, βήμα σου…

Σαπουνάδες. Δεν μπορούσα να σε πιάσω γιατί το κορμί σου γλυστρούσε μέσα στα χέρια μου…

Και ξέρεις, καμιά φορά, όταν κλείνω τα μάτια, όταν το πρόσωπό μου γίνεται όλο και πιο υγρό… Ξέρεις, υπάρχουν στιγμές που χαμογελάω… Και όταν χαμογελάω, πιστεύω ότι μπορεί να είναι ακόμα… ζωντανό.

Advertisements

~ από cripple στο Φεβρουαρίου 15, 2009.

4 Σχόλια to “έλ, όου, βί, ί.”

  1. τίποτα δεν πεθαίνει. όλα ζωντανά είναι όταν είναι μέσα μας. ελπίζω να είσαι καλά μετά τόσο καιρό!

  2. να χαμογελάς. να κρατάς ζωντανά όλα αυτά που νομίζεις ότι δεν είναι ζωντανά. ο χρόνος γλυκαίνει την όποια απώλεια. το χαμόγελο ζωντανεύει την γλυκύτητά της.

  3. > tovene

    Ναι, πράγματι έτσι είναι – όλα είναι ζωντανά αν μέσα μας παραμένουν μέσα μας ζωντανά. Πάντα πίστευα ότι το αναπόφευκτο της υποκειμενικής κρίσης της πραγματικότητας είναι συνάμα και η ευκαιρία μας να κοροϊδέψουμε τη ζωή.
    Το αν είμαι καλά ή όχι είναι αυτό στο οποίο αδυνατώ να απαντήσω τον τελευταίο καιρό. Είναι όλα λίγο περίεργα, μεταβατικά. Αλλαγές που γίνονται ερήμην μου και αλλαγές που γίνονται κατ’ επιλογή μου. Προσπαθώ να κουμαντάρω το βαρκάκι μέσα στη φουρτούνα – κι αυτό πάντα έχει την επικινδυνότητά του αλλά ξέρεις έχει την πλάκα του.

    > basnia

    Αυτό που πάντα πάθαινα με πολλά post σου, πολλές φορές παθαίνω και με τα σχόλια σου. Αδυνατώ να τα σχολιάσω. Φοβάμαι μήπως τα «πληγώσω».

    ………………..

    Όταν τελείωσα αυτό το post ένα κομμάτι του εαυτού μου χάρηκε, χάρηκε πολύ. Είχα τόσο καιρό να γράψω εδώ και αυτό το post δεν το σκέφτηκα καθόλου, γενικά. Ένιωσα την αναγκή να γράψω εδώ. Πολύ αυθόρμητα, πολύ φυσιολογικά. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που τα posts έχουν αραιώσει τόσο πολύ. Πρακτικοί λόγοι όπως η έλλειψη χρόνου είναι σημαντικοί, σίγουρα όμως δεν είναι μόνο αυτοί. Αυτός όμως που είναι σημαντικό για μένα είναι ο λόγος που αυτό το blog είναι ακόμη ζωντανό. Και αυτός ο λόγος δεν είναι άλλος παρά οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι που (συνεχίζουν να) το επισκέπτονται, να βάζουν τα χέρια τους γύρω από τη φλόγα όταν αυτή πάει να σβήσει από τον αέρα. Ευχαριστώ.

  4. σε αυτή την φλόγα αν (να) χαμογελάς (και) δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ.
    να ‘σαι πάντα καλά! καλή άνοιξη…!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: