επωνυμία vs ανωνυμία

Ξεκίνησα την επαφή μου με τα blogs λίγες μέρες πριν τη δημιουργία αυτού του blog και ελάχιστες μέρες πριν ξεσπάσει το θέμα με το press.gr (το οποίο και δεν θα με απασχολήσει). Ξαφνικά ένας πολύ μεγάλος αριθμός από bloggers άρχισε να κατακλίζει την blogόσφαιρα με δεκάδες αναρτήσεις περί ανωνυμίας – υπέρ και κατά αυτής. Και ο λόγος που αποφάσισα να παραθέσω κάποιες σκέψεις μου επί του θέματος και να παρεκκλίνω προσωρινά από το ύφος που είχε αρχίσει να παίρνει το blog μου (και μάλλον θα το κάνω και στο μέλλον όταν το κρίνω σκόπιμο ή/και αναγκαίο) είναι η πόλωση που παρατηρώ υπέρ της μίας ή της άλλης θέσης και την οποία δεν κατανοώ. Υπάρχουν διάφοροι και διαφορετικοί λόγοι για τους οποίους κάποιος μπαίνει στη διαδικασία να δημιοργήσει ένα blog και ανάλογα με αυτούς τους λόγους επιλέγει την επωνυμία ή την ανωνυμία του – και νομίζω ότι αυτό είναι θεμιτό.

Υπάρχουν άτομα που μέσω του blog επιχειρούν να παραθέσουν την άποψη τους για θέματα της επικαιρότητας, κατονομάζοντας συχνά δημόσια πρόσωπα ή πρόσωπα του δικού τους προσωπικού περιβάλλοντος. Υπάρχουν επίσης άτομα που επιδιώκουν να προβάλλουν μια πλευρά του εαυτού τους που θεωρούν σημαντική – αναζητούν κατά κάποιο τρόπο μια «ευκαιρία». Υπάρχουν άλλοι που απλά επιδιώκουν την αυτοπροβολή ή άλλοι που βάσει του προσωπικού τους κώδικα ηθικής θεωρούν σωστό να υπογράφουν οποιαδήποτε θέση τους τίθεται σε δημόσια προβολή. Αυτοί οι άνθρωποι συχνά επιλέγουν το δρόμο της επωνυμίας και προσωπικά, ως «ανώνυμος», δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με αυτό.

Υπάρχουν, όμως, και άτομα τα οποία επιδιωκούν μέσω του blog τους να εκφράσουν ιδέες, σκέψεις, συναισθήματα τα οποία δεν μπορούν, για ποικίλους λόγους, να μοιραστούν με άτομα του περιβάλλοντός τους – και η ανωνυμία τους παρέχει αυτήν ακριβώς τη δυνατότητα, να βγουν από αυτό το στενό τους περιβάλλον και να ανοίξουν την ψυχή τους. Η επωνυμία θα μεγάλωνε απλά αυτό το περιβάλλον, δεν θα τους επέτρεπε να πηδήξουν έξω από αυτό. Υπάρχουν άνθρωποι που αντικατέστησαν το προσωπικό τους ημερολόγιο με το προσωπικό τους blog – και ένας άνθρωπος που νιώθει την ανάγκη να γράφει ημερολόγιο σημαίνει ότι έχει την ανάγκη να εκφράσει σκέψεις που τον απασχολούν ανώνυμα, γι’ αυτό τις γράφει σε ένα ημερολογίο κλειδωμένο μέσα σε ένα συρτάρι και δεν τις κουβεντιάζει με τον κολλητό του. Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν απλά να επικοινωνήσουν, θέλουν απλά να μοιραστούν σκέψεις, ιδέες, συναισθήματα με ψυχές που μιλούν την ίδια γλώσσα με την δική τους ψυχή και δεν νοιάζονται αν αυτές οι ψυχές είναι ο νίκος, η μαρία ή ο στέλιος, δεν έχει σημασία. Αυτοί οι άνθρωποι επιλέγουν το δρόμο της ανωνυμίας.

Η επωνυμία εκφράζει την ελευθερία του λόγου, του λόγου του προσωπικού, εκφράζει κατά βάθος την ελευθερία του ατόμου – που έχει λόγο άσχετα από το φύλο, την ηλικία, την επαγγελματική και οικονομική κατάσταση, την κοινωνική θέση, τις πολιτικές καταβολές…

Η ανωνυμία έχει μια πολύ σημαντική συμβολική αξία, εκφράζει την ελευθερία των ιδεών. Οι ιδέες (πρέπει να) είναι ελεύθερες. Οι ιδέες δεν μπαίνουν σε καλούπια ούτε χώρουν σε ανθρώπινα σώματα, είναι πάνω και πέρα από αυτά…

Προσωπικά επέλεξα την ανωνυμία μου γιατί θέλω οποτεδήποτε νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ πράγματα πολύ προσωπικά μου, πράγματα κατευθείαν μέσα από την καρδιά και την ψυχή μου, να έχω τη δυνατότητα να το κάνω. Και επίσης την επέλεξα γιατί θέλω όποιος επισκέπτεται αυτό το blog να εστιάζει στο τι διαβάζει – στην ιδέα, και όχι στο ποιος το γράφει – στο άτομο. Επέλεξα την ανωνυμία για τον ισχυρό, κατά την προσωπική μου άποψη, συμβολισμό που κρύβει πίσω της και ανώνυμα θα συνεχίσω να πορεύομαι…

Advertisements

~ από cripple στο Μαρτίου 2, 2008.

10 Σχόλια to “επωνυμία vs ανωνυμία”

  1. με κάλυψε πλήρως η ανάλυσή σου περί επωνυμίας και ανωνυμίας. και εγώ με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό ξεκίνησα. όσον αφορά την ουσία του θέματος με τα blogs νομίζω ότι είναι κακότεχνα στημένο. τώρα πήρανε όλοι χαμπάρι τι γίνεται στην blogoσφαιρα; τώρα τους πήρε ο πόνος;

  2. τις ανώνυμες ψυχές που σε εκθέτουν τις αγνοείς, τις επώνυμες ψυχές που τεκμηριώνουν τις παρακολουθείς, τις ανώνυμες ψυχές που μοιράζονται και ονειρεύονται τις κατανοείς, τις ψυχές που σε αγγίζουν θα θελες κάποτε να ανακαλύψεις το κάλυμμά τους, απλά να αγγίξεις την ψυχή
    καλή εβδομάδα…:)

  3. > tovene592

    Νομίζω πως όλο αυτό θέμα κάνει τελικά κακό σε αυτούς που το ανακίνησαν. Και οσο πιο πολύ το τραβήξουν τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς.

    Και ομολογώ ότι χαίρομαι που έχει μείνει μακριά από τα περισσότερα blogs που παρακολουθώ, τα περισσότερα δεν τα έχει αγγίξει καν αυτό το θέμα και ούτε και το δικό μου θα το αγγίξει παραπάνω. Είναι ωραίο να υπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους όλα αυτά είναι έξω από τον κόσμο τους.

    Καληνύχτες

    > basnia

    Μερικά σχόλια σου είναι σαν μερικά posts σου – φοβάσαι να τα αγγίξεις μην τυχόν και «σπάσουν». Έτσι είναι και αυτές οι σχέσεις μεταξύ «ψυχών», καλύπτονται από μια εύθραυστη μαγεία και πρέπει να τις προσεγγίζεις πολύ προσεκτικά, μην τυχόν και διαλύσεις τη μαγεία αυτή.

    Καληνύχτα και καλή εβδομάδα :)

  4. Διάβασα το post σας και συμφωνώ, νομίζω ότι ένα μέρος των λεγομένων σας είναι εκφρασμένο και σε ένα πρόσφατο δικό μου post. http://crazycows.wordpress.com/2008/03/01/nomos-manifesto/

  5. Πολύ καλή η ανάλυσή σου.
    Δεν γίνεται άδικα όλη αυτή συζήτηση.Ήδη άρχισε να αποδίδει καρπούς
    (Το υπουργείο το ξανασκέφτεται και μάλλον θα κάνουν πίσω με το νομοσχέδιο που εν θερμώ σκέφτηκαν)
    Αυτή η κουβέντα πάντως δεν πρέπει να σταματήσει. Τώρα γίνεται κάτω απο την πίεση κάποιων γεγονότων. Όταν κοπάσει ο άνεμος θα το δούμε πιο ψύχραιμα όλοι. Νομίζω πως δεν πρέπει να το αφήσουμε σαν θέμα γιατί πέρα απο την ανωνύμία ή όχι διακυβεύεται η ελευθερία του λόγου γενικότερα. Αυτή την ελευθερία είναι που φοβούνται πάντα οι εξουσίες.
    Κι εμείς εδώ στα μπλογκς με τις τόσες διαφορές μεταξύ μας, μπορεί να γράφουμε σοβαρά ή για πλάκα, ή να λέμε και χαζομάρες, αλλά θέλουμε να το κάνουμε ελεύθερα.
    Κι επειδή ακόμα και να ξεφουσκώσει τώρα το ζήτημα, θα το ξαναβρούμε μπροστά μας αργά ή γρήγορα είναι κάτι που κατά βάθος θα μας απασχολεί μόνιμα.

  6. συμφωνώ απολύτως.

    και προσθέτω σεξπηρικά: πολύ κακό για το τίποτα.

  7. > harisheiz

    Διαβάσα το post σου και αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να φέρω στο μυαλό μου κάποιο σημείο του με το οποίο να διαφωνώ. Χαρά στο κουράγιο σου που μπήκες στη διαδικασία να συντάξεις μια τόσο εκτενή ανάρτηση πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Πραγματικά μπράβο σου.

    υγ: Αν σκοπεύεις να επισκέπτεσαι συχνότερα το blog, please avoid plural :) (πάντως το εκτιμώ ιδιαίτερα ως ένδειξη σεβασμού εκ μέρους σου)

    > solomantzaros

    Σίγουρα μια κουβέντα γύρω από ένα θέμα που φτάνει να αγγίξει τόσο ευαίσθητα-σημαντικά θέματα όπως η – οποιασδήποτε μορφής – ελευθερία, δεν γίνεται άδικα.

    Πόσο λυπηρό το σημείο που έχει φτάσει η δημοκρατία – οι εξουσίες να φοβούνται τον ελεύθερο λόγο των πολιτών τους οποίους (υποτίθεται ότι) εκφράζουν…

    > krotkaya

    Όσον αφορά στο νομοσχέδιο, πράγματι (και μακάρι) πολύ κακό για το τίποτα. Η κουβέντα όμως που ανακινήθηκε με αφορμή αυτό είναι πραγματικά ουσιαστική.

    χαμόγελο

  8. Εντάξει, ας μιλάμε στον ενικό! :)

  9. Σε γενικές γραμμές συντάσσομαι με τους προλαλήσαντες και δεν έχω να προσκομίσω κάτι ουσιωδώς διαφορετικό στη συζήτηση. Αρκούμαι να αναφέρω ότι δεν βλέπω κάποια ουσιαστική διαφοροποίηση σε κάποιον που υπογράφει απλώς με τα αρχικά του ονόματος του π.χ., σε σχέση με έναν blogger που χρησιμοποιεί ψευδώνυμο. Δεν άκουσα κανένα να θίγεται ή να θεωρεί υπονόμευση της δημοκρατίας την υπογραφή με τα αρχικά. Ενδεχομένως να υπάρχει ένα θέμα όταν το post έχει αναφορές προσωπικού τύπου. Εν πάσει περιπτώσει πάντως και το ψευδώνυμο αποτελεί όνομα και σίγουρα δεν αποτελεί μια καινούργια πρακτική. Ο μόνος περιορισμός που επιβάλλει είναι η αδυναμία να κάνει μήνυση ο όποιος θιγόμενος. Και αυτό μας φέρνει στο επίκεντρο του προβλήματος που είναι η ελευθερία του λόγου και η αδυναμία μιας κοινωνίας να αντέξει στην έκφραση της οποιασδήποτε κριτικής.

  10. > harisheiz

    χαίρομαι :)

    > arpagos

    Η αφορμή για αυτό το post ήταν οι πολλές αναρτήσεις που είδα σε άλλα blog και η πόλωση υπέρ της επωνυμίας ή της ανωνυμίας/ψευδοωνυμίας σε πολλά από αυτά. Η αιτία ήταν ότι προέκυψε ένα θέμα το οποίο ακουμπάει ένα πολύ ευαίσθητο ζήτημα όπως η ελευθερία – και ίσως όχι μόνο αυτήν του λόγου αλλά και περισσότερων πτυχών της. Σίγουρα οι νομικές προεκτάσεις είναι ο βασικότερος, αν όχι ό μοναδικός, λόγος αυτής της αντιπαράθεσης όμως το πραγματικό πρόβλημα είναι αυτή η αδυναμία της κοινωνίας να αντέξει στην κριτική.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: