Μπορεί να έχει πιάσει μπόλικη σκόνη μεχρί και το jukebox, αλλά τουλάχιστον “τραγουδάει” ακόμη. Έτσι γίνεται συνήθως, όταν κλείνεις έναν μεγάλο κυκλό ζωής αναπόφευκτα παραμελείς κάποια πράγματα, ο νους και μαζί και το σώμα επικεντρώνονται στον απότερο στόχο παραμελώντας πράγματα που “τρέχουν” παράλληλα αλλά μοιάζουν λιγότερο σημαντικά. Πάντα όμως τις τελευταίες πινελιές τις βάζω έχοντας παρέα γλυκές μελωδίες. Let’s whistle, λοιπόν, μια – τελευταία – βαθιά ανάσα, ένα – τελεύταιο – σφύριγμα μιας γλυκιάς μελωδίας και όταν ο αέρας τελειώσει, σε λίγες μόνο μέρες, θα μπει μια μεγάλη τελεία, μια ιστορία θα έχει τελειώσει. Η επόμενη σελίδα του βιβλίου θα είναι λευκή, έτοιμη να πλάσει νέες ιστορίες και ν’ ανακαλύψει καινούργια χρώματα.

mr. Muscle forcing bursting
stingy thingy into little me, me, me
but just “ripple” said the cripple
as my jaw dropped to the ground
smile smile

it’s true i always wanted love to be
hurtful
and it’s true i always wanted love to be
filled with pain
and bruises

yes, so Cripple-Pig was happy
screamed ” i just compeletely love you!
and there’s no rhyme or reason
i’m changing like the seasons
watch! i’ll even cut off my finger
it will grow back like a Starfish!
it will grow back like a Starfish!
it will grow back like a Starfish!”

mr. Muscle, gazing boredly
and he checking time did punch me
and i sighed and bleeded like a windfall
happy bleedy, happy bruisy

i am very happy
so please hit me
i am very happy
so please hurt me

i am very happy
so please hit me
i am very very happy
so come on hurt me

i’ll grow back like a starfish
i’ll grow back like a starfish
i’ll grow back like a starfish
i’ll grow back like a starfish

i’ll grow back like a starfish
i’ll grow back like a starfish
i’ll grow back like a starfish
i’ll grow back like a starfish
like a starfish…

cripple and the starfish - antony and the johnsons

Η διαδικασία επιλογής ψευδώνυμου μου φαίνεται ότι παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον, τουλάχιστον από ψυχολογικής πλευράς. Γιατί επιλέγουμε ένα ψευδώνυμο, πόσο μας επηρεάζει το ψευδώνυμο κάποιου στο σχηματισμό της εικόνας μας γι’ αυτόν και πόσο αυτά ποικίλουν από άτομο σε άτομο. Αλλά όχι, δεν προτίθεμαι να αναλύσω ψυχολογικά το συγκεκριμένο ζήτημα, όμως το βρίσκω πραγματικά συναρπαστικό.

Το δικό μου ψευδώνυμο δεν κρύβει πίσω του καμία συναρπαστική ιστορία ή κάποιον ιδιαίτερο συμβολισμό. Το wordpress απέρριψε πολύ κυνικά την πρώτη μου επιλογή ως ήδη υπάρχουσα και συνεπώς έπρεπε να αναζητήσω κάποια άλλη. Όμως η επιθυμία μου να ξεκινήσω το blog μου και να αρχίσω τα ταξίδια μου στην blogόσφαιρα ήταν μεγαλύτερη από την επιθυμία μου να βρω ένα “ιδιαίτερο” ψευδώνυμο, κάτι που ενδεχομένως θα σήμαινε κάτι για μένα. Οι επιθυμίες μου περιορίστηκαν στο να είναι κάτι μικρό και εύηχο – τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά (και η παρουσία του “λ” στην τελική μου επιλογή μάλλον ήταν αρκετά καταλυτική). Έχοντας στο μυαλό μου το παραπάνω – πολύ αγαπημένο μου – τραγούδι, κατέληξα στη συγκεκρίμενη επιλογή. Πήρα μια ταυτότητα, έβαλα μια μάσκα και ξεχύθηκα στους blogοδρόμους (το γιατί ανώνυμα θα είναι κάτι που μάλλον θα με απασχολήσει σε επόμενο post).

Το συγκεκριμένο τραγούδι μιλάει κατευθείαν στην ψύχη μου. Είναι πραγματικά εικονοπλαστικό. Ακούγοντας τον τίτλο του και μόνο, το μυαλό μου αρχίζει να πλάθει πολύ έντονες εικόνες – και αυτή είναι η πραγματική ουσία της τέχνης, να διεγείρει τη φαντασία, να κινητοποιεί το μυαλό να πλάσει εικόνες, να σκεφτεί, να ταξιδέψει…

cripple and the starfish… μια εικόνα τόσο παράξενη, τόσο αντιφατική, τόσο οξύμωρη, τόσο γοητευτική… Και υπάρχει παντού στη ζωή, υπάρχει παντού γιατί πρωτίστως υπάρχει μέσα μας, στον καθένα μας.

it’s true i always wanted love to be
hurtful
and it’s true i always wanted love to be
filled with pain
and bruises

Τόσο παράξενα, τόσο αντιφατικά, τόσο οξύμωρα, τόσο γοητευτικά… η αγάπη και ο πόνος θα τρέχουν πάντα δίπλα δίπλα, θα αγωνιούν πάντα να εξοντώσουν ο ένας τον άλλον και καθώς ποτέ δεν θα τα καταφέρνουν, αιώνια θα αλληλοεξαρτιόνται. Στο ένα χέρι το χάδι, στο άλλο η γροθιά…

i am very very happy
so come on hurt me

Και ο πόνος… Ο πόνος ήταν πάντα δύναμη δημιουργική, πόνος δεν είναι τέλος, είναι αρχή. Εξαναγκάζει τον καλύτερό μας εαυτό να ανέβει στην επιφάνεια, να αντεπέξελθει, να αυτοαμυνθεί. Κι αν εσύ με πληγώσεις…

i’ll grow back like a starfish

Ο πόνος πάντα ήταν δύναμη δημιουργική, πάντα θα είναι…

Και γι’ αυτό, ακόμη και στα “καλύτερά” μας, ακόμη και σε στιγμές ανύποτης ευτυχίας, θα υπάρχει πάντα μέσα μας ένα κομμάτι του εαυτού μας, μια ανήσυχη φωνή, που θα μας τραβάει από το γιακά, επίμονα, πεισματικά, θα αγωνιά να μας οδηγήσει ξανά στα σκοτεινά μονοπάτια του πόνου.

Και η παράνοια θα γίνεται λογική, και η λογική παράνοια…

ps: τη σπίθα γι’ αυτό το post άναψε ένα σχόλιο του σολωμάντζαρου που χαρακτήρισε το ψευδώνυμό μου “παράξενο”.