Ναι, πράγματι έτσι είναι – όλα είναι ζωντανά αν μέσα μας παραμένουν μέσα μας ζωντανά. Πάντα πίστευα ότι το αναπόφευκτο της υποκειμενικής κρίσης της πραγματικότητας είναι συνάμα και η ευκαιρία μας να κοροϊδέψουμε τη ζωή.
Το αν είμαι καλά ή όχι είναι αυτό στο οποίο αδυνατώ να απαντήσω τον τελευταίο καιρό. Είναι όλα λίγο περίεργα, μεταβατικά. Αλλαγές που γίνονται ερήμην μου και αλλαγές που γίνονται κατ’ επιλογή μου. Προσπαθώ να κουμαντάρω το βαρκάκι μέσα στη φουρτούνα – κι αυτό πάντα έχει την επικινδυνότητά του αλλά ξέρεις έχει την πλάκα του.

> basnia

Αυτό που πάντα πάθαινα με πολλά post σου, πολλές φορές παθαίνω και με τα σχόλια σου. Αδυνατώ να τα σχολιάσω. Φοβάμαι μήπως τα “πληγώσω”.

………………..

Όταν τελείωσα αυτό το post ένα κομμάτι του εαυτού μου χάρηκε, χάρηκε πολύ. Είχα τόσο καιρό να γράψω εδώ και αυτό το post δεν το σκέφτηκα καθόλου, γενικά. Ένιωσα την αναγκή να γράψω εδώ. Πολύ αυθόρμητα, πολύ φυσιολογικά. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που τα posts έχουν αραιώσει τόσο πολύ. Πρακτικοί λόγοι όπως η έλλειψη χρόνου είναι σημαντικοί, σίγουρα όμως δεν είναι μόνο αυτοί. Αυτός όμως που είναι σημαντικό για μένα είναι ο λόγος που αυτό το blog είναι ακόμη ζωντανό. Και αυτός ο λόγος δεν είναι άλλος παρά οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι που (συνεχίζουν να) το επισκέπτονται, να βάζουν τα χέρια τους γύρω από τη φλόγα όταν αυτή πάει να σβήσει από τον αέρα. Ευχαριστώ.