on my jukebox: the fratellis – whistle for the choir

Μπορεί να έχει πιάσει μπόλικη σκόνη μεχρί και το jukebox, αλλά τουλάχιστον “τραγουδάει” ακόμη. Έτσι γίνεται συνήθως, όταν κλείνεις έναν μεγάλο κυκλό ζωής αναπόφευκτα παραμελείς κάποια πράγματα, ο νους και μαζί και το σώμα επικεντρώνονται στον απότερο στόχο παραμελώντας πράγματα που “τρέχουν” παράλληλα αλλά μοιάζουν λιγότερο σημαντικά. Πάντα όμως τις τελευταίες πινελιές τις βάζω έχοντας παρέα γλυκές μελωδίες. Let’s whistle, λοιπόν, μια – τελευταία – βαθιά ανάσα, ένα – τελεύταιο – σφύριγμα μιας γλυκιάς μελωδίας και όταν ο αέρας τελειώσει, σε λίγες μόνο μέρες, θα μπει μια μεγάλη τελεία, μια ιστορία θα έχει τελειώσει. Η επόμενη σελίδα του βιβλίου θα είναι λευκή, έτοιμη να πλάσει νέες ιστορίες και ν’ ανακαλύψει καινούργια χρώματα.

~ από cripple στο Ιουνίου 21, 2008.