Ξεκίνησα την επαφή μου με τα blogs λίγες μέρες πριν τη δημιουργία αυτού του blog και ελάχιστες μέρες πριν ξεσπάσει το θέμα με το press.gr (το οποίο και δεν θα με απασχολήσει). Ξαφνικά ένας πολύ μεγάλος αριθμός από bloggers άρχισε να κατακλίζει την blogόσφαιρα με δεκάδες αναρτήσεις περί ανωνυμίας – υπέρ και κατά αυτής. Και ο λόγος που αποφάσισα να παραθέσω κάποιες σκέψεις μου επί του θέματος και να παρεκκλίνω προσωρινά από το ύφος που είχε αρχίσει να παίρνει το blog μου (και μάλλον θα το κάνω και στο μέλλον όταν το κρίνω σκόπιμο ή/και αναγκαίο) είναι η πόλωση που παρατηρώ υπέρ της μίας ή της άλλης θέσης και την οποία δεν κατανοώ. Υπάρχουν διάφοροι και διαφορετικοί λόγοι για τους οποίους κάποιος μπαίνει στη διαδικασία να δημιοργήσει ένα blog και ανάλογα με αυτούς τους λόγους επιλέγει την επωνυμία ή την ανωνυμία του – και νομίζω ότι αυτό είναι θεμιτό.
Υπάρχουν άτομα που μέσω του blog επιχειρούν να παραθέσουν την άποψη τους για θέματα της επικαιρότητας, κατονομάζοντας συχνά δημόσια πρόσωπα ή πρόσωπα του δικού τους προσωπικού περιβάλλοντος. Υπάρχουν επίσης άτομα που επιδιώκουν να προβάλλουν μια πλευρά του εαυτού τους που θεωρούν σημαντική – αναζητούν κατά κάποιο τρόπο μια “ευκαιρία”. Υπάρχουν άλλοι που απλά επιδιώκουν την αυτοπροβολή ή άλλοι που βάσει του προσωπικού τους κώδικα ηθικής θεωρούν σωστό να υπογράφουν οποιαδήποτε θέση τους τίθεται σε δημόσια προβολή. Αυτοί οι άνθρωποι συχνά επιλέγουν το δρόμο της επωνυμίας και προσωπικά, ως “ανώνυμος”, δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με αυτό.
Υπάρχουν, όμως, και άτομα τα οποία επιδιωκούν μέσω του blog τους να εκφράσουν ιδέες, σκέψεις, συναισθήματα τα οποία δεν μπορούν, για ποικίλους λόγους, να μοιραστούν με άτομα του περιβάλλοντός τους – και η ανωνυμία τους παρέχει αυτήν ακριβώς τη δυνατότητα, να βγουν από αυτό το στενό τους περιβάλλον και να ανοίξουν την ψυχή τους. Η επωνυμία θα μεγάλωνε απλά αυτό το περιβάλλον, δεν θα τους επέτρεπε να πηδήξουν έξω από αυτό. Υπάρχουν άνθρωποι που αντικατέστησαν το προσωπικό τους ημερολόγιο με το προσωπικό τους blog – και ένας άνθρωπος που νιώθει την ανάγκη να γράφει ημερολόγιο σημαίνει ότι έχει την ανάγκη να εκφράσει σκέψεις που τον απασχολούν ανώνυμα, γι’ αυτό τις γράφει σε ένα ημερολογίο κλειδωμένο μέσα σε ένα συρτάρι και δεν τις κουβεντιάζει με τον κολλητό του. Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν απλά να επικοινωνήσουν, θέλουν απλά να μοιραστούν σκέψεις, ιδέες, συναισθήματα με ψυχές που μιλούν την ίδια γλώσσα με την δική τους ψυχή και δεν νοιάζονται αν αυτές οι ψυχές είναι ο νίκος, η μαρία ή ο στέλιος, δεν έχει σημασία. Αυτοί οι άνθρωποι επιλέγουν το δρόμο της ανωνυμίας.
Η επωνυμία εκφράζει την ελευθερία του λόγου, του λόγου του προσωπικού, εκφράζει κατά βάθος την ελευθερία του ατόμου – που έχει λόγο άσχετα από το φύλο, την ηλικία, την επαγγελματική και οικονομική κατάσταση, την κοινωνική θέση, τις πολιτικές καταβολές…
Η ανωνυμία έχει μια πολύ σημαντική συμβολική αξία, εκφράζει την ελευθερία των ιδεών. Οι ιδέες (πρέπει να) είναι ελεύθερες. Οι ιδέες δεν μπαίνουν σε καλούπια ούτε χώρουν σε ανθρώπινα σώματα, είναι πάνω και πέρα από αυτά…
Προσωπικά επέλεξα την ανωνυμία μου γιατί θέλω οποτεδήποτε νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ πράγματα πολύ προσωπικά μου, πράγματα κατευθείαν μέσα από την καρδιά και την ψυχή μου, να έχω τη δυνατότητα να το κάνω. Και επίσης την επέλεξα γιατί θέλω όποιος επισκέπτεται αυτό το blog να εστιάζει στο τι διαβάζει – στην ιδέα, και όχι στο ποιος το γράφει – στο άτομο. Επέλεξα την ανωνυμία για τον ισχυρό, κατά την προσωπική μου άποψη, συμβολισμό που κρύβει πίσω της και ανώνυμα θα συνεχίσω να πορεύομαι…
Πρόσφατα σχόλια